Sidan allheilagsnatta er over oss:
På den gamle jobben min var det ein del snakk om on-demand-tenester ei stund. Eg trur det var snakk om ondemand-oppretting av virtuelle maskinar på tungrekneanlegget, for å sleppa å ha dedikerte maskinar som stod og produserte varme til fånyttes heile tida. Eller som eg ikkje kunne la vera å feillesa det: Onde-mand-tenester på tungrekneanlegget.
Monthly Archive for October, 2008
A figure in LATEX needs a big block of text. Here’s an example from my Cand.scient thesis:
\begin{figure}
\centering
\includegraphics[width=0.6\textwidth]{figurar/kpno_magmp_fd_20011220_1716}
\caption[Magnetogram av solskiva]{Magnetogram av solskiva, frå 20. 12. 2001. Svart tyder at
synslinjekomponenten av det lokale magnetfeltet er retta mot
sola, og kvitt tyder at komponenten er retta vekk frå sola.}
\label{fig:magnetogram}
\end{figure}
Some disadvantages:
- It breaks the text flow when trying to read the document source. Even with a decent editor, it’s tricky to skip over the figure block.
- It’s tricky to move figures around. It’s easy to miss a line when cut’n'pasting, and then nothing will compile. Figure blocks can be big.
- In a long chapter with many figures, it’s bothersome to track down the right one for tweaking.
A possible solution: Wrap the figure block in a \newcommand{}, and stuff it in the beginning of the file or in a separate file that you load with \input{}.
\newcommand{\figmagnetogram}{
\begin{figure}
\centering
\includegraphics[width=0.6\textwidth]{figurar/kpno_magmp_fd_20011220_1716}
\caption[Magnetogram av solskiva]{Magnetogram av solskiva, frå 20. 12. 2001. Svart tyder at
synslinjekomponenten av det lokale magnetfeltet er retta mot
sola, og kvitt tyder at komponenten er retta vekk frå sola.}
\label{fig:magnetogram}
\end{figure}
}
Then inserting the figure into the text is as simple as
\figmagnetogram
And moving one line around isn’t nearly as hard as a block of 10-20 lines.
Siste solgløtt var teoretisk i dag, men det var eit par fjell og skyer i vegen. Siste faktiske solgløtt eg hadde var på laurdag, då det var open dag på UNIS og eg var på taket av Kjell Henriksen-observatoriet for å måka snø og vera isbjørnvakt. Det vart kaldt då taket var ferdig måka.
Her er siste indirekte solgløtt, frå kontoret i går:
Jo, forresten, GOD CAPS LOCK-DAG.
Det haustast.
30. september.
30. september.
30. september. Støvskyer i Adventdalen
30. september. Det bles.
30. september.
2. oktober. Det har snødd meir.
3. oktober.
6. oktober. Det minkar på ljoset.
I dag regnar det.
If you leave a can of fizzy drink in a too cold fridge, so that it freezes, the CO2 will be released from the water and go into the gas pocket in the can, right? Right. And this will increase the pressure inside the can, right? Right. And the freezing and expanding water will increase the pressure even more, right? Right. And eventually the increasing pressure inside the can will cause the can to crack along the weakened opening, releasing the pressure in a spray of gas and liquid, right?
Actually, not always.
den femte oktober. I dag har eg vore med på båttur til Sneheim, som er eit gamalt hus frå då det var gruvedrift i Hiorthfjellet. Det var ikkje frykteleg langt, men derimot rikeleg bratt. Utsynet er i teorien flott, men det stemmer ikkje heilt når det er såpass snøvêr at flyet ikkje kunne landa.
Det kan vera bale å koma seg til Sneheim, sidan å spasera over fjorden krev langt strengare kulde enn me har no, eller nære familiære band til Vårherre. Derimot er visstnok Adventdalen såpass frosen no at det skal vera heilt trygt å gå over, og ein rypejeger me møtte hevda til og med å ha sykla over. Men me som var på denne turen fekk båtskyss. Det var Svalbard turn som skipa til turen til den minst tilgjengelege posten på sommarens topptrim. Det var ikkje så gale med snø oppi høgda. For lite til å stå på ski, men nok til at det var umogleg å vurdera fotfestet. På den andre sida var ikkje det så nøye, for det var jamt over slett pga. dei flate lause steinane som dekker alle fjellsidene. Og det har snøa meir i løpet av dagen og kvelden.
Sidan vêret var så lite strålande gløymte eg reint å ta gode bilete, men her er eit par illustrasjonar:
Sneheim er den svarte flekken til høgre ca. midt på fjellsida.
Demontering av postkasse.
Kvelden nytta eg til å sjå den fjerde Indiana Jones-filmen. Den var artig nok, sjølv om det var rikeleg med detaljar å pirka i, så som at nei, magnetfelt oppfører seg ikkje heilt slik, og hadde ein ikkje blyhagl i haglene på femtitalet, og ikkje stålhagl som den godaste Indy brukar til å finna denne magneten? Ein svært selektiv magnet, som altså ignorer bagatellar så som som ein over kuben av avstanden, og som gjerne trekker på spenna i ei geværreim, men ikkje sjølve geværet. Eller at på femtitalet kunne ein meia folk ned med maskinpistol utan at det kom ein drope blod nokonstad.
I helga vart det ein del festing: På fredag hadde Jeff og Lisa skilsmisseparty med full bryllupsoppstasing, og i går var det isbrytarfest på UNIS. Eg er stygt redd for at den siste festen får mange bilete ut på fjaseboka.
