Det finst noko som heiter geotagging. Det betyr at du legg inn info i eit bilete om kor du var då du tok det. Så kan du t.d. få fotosamlingsprogrammet ditt eller web-galleriet ditt (jadå, eg veit) til å lenkja automatisk til t.d. Google Maps. (At dei har elendig Svalbard-dekning ser eg vekk frå akkurat no.)

Dette kan gjerast manuelt, eller ved hjelp av ein GPS. GPS er sjølvsagt enklast, men det er eit par ting å passa på, i alle fall viss du har ein Garmin GPSMAP 60CSx. Denne er nemleg så viseleg innretta at han ikkje berre automatisk lagrar alle stader du har vore (med GPSen slått på) heilt til sporminnet går fullt, men han er også så smart at når du lagrar sporet ditt for å ta betre vare på det, så krympar han det ved å ta vekk punkt der du har gått i rett linje eller gått sakte, slik at sporet ikkje tek opp stor plass. Og for å vera ekstra lur så filtrerer dingsen vekk uvesentleg info så som høgde over havet og klokkeslett.

Utan klokkeslettet er det ikkje mogleg å kopla fotografi med GPS-sporet. Takk skal de faen meg ha.

Løysinga er ei av:

1. Last ned den aktive (og dermed ufiltrerte) sporloggen før du lagrar på GPSen, og bruk denne i geotagging-programmet ditt.
2. Bruk funksjonen som i alle fall min GPS har, og sikkert eit par andre av dei nyare Garmin-modellane har, som er at han lagrar GPS-sporet kontinuerleg til minnekortet i tillegg til den vanlege sporloggen. Dermed har du ein separat sporkopi som GPSen ikkje gjer noko meir med.

Eit veldig fint Mac-program til å leggja inn GPS-info i fotografi er GPSPhotoLinker (gratis, lukka kjeldekode). Det kan lasta ned spor frå GPSen sjølv, og kan skriva til RAW-filer (risikabelt, men fint). Eg veit ikkje heilt kva som finst til Windows eller Linux, sidan eg ikkje har leita.

Then again, the writable CD has always been a miserable failure. It’s ridicolously inconvenient and troublesome to write data to a CD-R and CD-RW. Yes, there is a standard called Mount Rainier that allows using a CD like a floppy. It’s been universally supported in hardware for well over two years now. How about making operating systems that can use it?

White lab coat and van de Graaff hair not required, nor Igor, but they won’t hurt.

Medan eg var i gong, kjøpte eg USB2-kontrollør som ser ut til å funka, sjølv om kortlesaren slit litt med den delen. Og eit billeg Radeon 9200-kort. Hurra, 3D i Linux funkar, 3D i Windows er betre. Men underleg er det, når eg slår på så påstår fyrst biosen at det ikkje er skjermkort i maskinen, men etter nokre trykk på o magiske reset-knapp så virkar det pledtfridt, bortsett frå at skjermfrekvensen i Windows er for låg på skrivebordet. Kanskje det ville hjelpt viss eg kopla ut det integrerte skjermkortet på mammabrettet endå litt meir.

Så i dag var eg innom rånebutikken i Møllergata og kjøpte ei CPU-vifte med ribbe og slikt. Dingsen var då jævleg mykje større enn den gamle. Sånn passe stillegåande påstår ho sjølvsagt også at ho er, men så lenge lageret ikkje jamrar skal eg ikkje klaga. Viss eg berre får dingsen inni. Denne er meint å kjøla langt kraftigare varmeelement enn ein gamal AMD Moron 750 MHz, og er, som sagt, diiger. Fokken svær, mann.