Det vert sagt at det gjer songen finare. Det er jo ikkje heilt enkelt å vurdera sjølv, sidan det er såpass uvanleg med daglegmusikk¹ utan denslags. Heldigvis hender det at ein songar (evt. songarinne²) syng ein lang tone som startar utan vibrato, men glir over i det. Det er ein fin effekt, men understreker samtidig at songaren berre brukar halve effektspektrumet når han så sjeldan vågar seg til å synga utan, og aldri torer å synga meir enn ein halvnote utan.

At eg utfrå det omtalte lite tilgjengelege datamaterialet synest sin vibrato er finare enn con vibrato er vel klarlagt no.

Av og til høyrest vibrato berre ut som ei krykke songarar brukar for å skjula at dei ikkje kan halda ein tone³. Å bruka omtalte overgang ofte forsterkar denne effekten. Eg har inntrykk av at instrumentalistar er flinkare til måtehald, så det vert ikkje plagsamt mykje av det i t.d. instrumentaldjæz slik det gjerne vert i synginga.

1. musikk ein ikkje treng å oppsøka spesielt
2. eller syngedame, om ein føler for å vera ufin
3. som ikkje er heilt trivielt det heller

Geologien her vil ha det slik at det er ganske flatt rundt stranda på begge sider, og dermed er det stort sett langgrunt. Så eg studerte turkartet mitt og fann ut sånn ca. kor det var kortast veg ut til 10 m djup i det området som var mogleg å nå med sykkel (det er ganske lite), og la i veg dit med fiskestong på høgre side av sekken og rifle på venstre, i tilfelle eg møtte ein bjørn som hadde lyst til å leika måke og nappa fisk.

Der det var nokonlunde djupt inne ved land hadde naturlegvis gruveselskapet bygd ein lossekai, dei frekkingane. Sidan dei var i fullt arbeid der turte eg ikkje å gå heilt bort til den plassen som såg best ut på kartet.

Fager natur.

Det var ein svært fin dag, med lite vind, varm sol og ein og annan båt som tøffa forbi. Fisken lot seg ikkje skremma til å bita.

Forbipasserande russar med eigen bil.

Sluk og jigg er visst ikkje tingen når det er langgrunt. Wobbler virka derimot ganske bra, dvs. at han i vesentleg mindre grad hektar seg fast. Den eine fisken eg såg dei tre timane eg stod der var dessutan heilt borte i vasslina for å snusa på wobbleren. Eg mista underleg nok ikkje ein einaste sluk, ei heller fekk eg fisk, men derimot fleire kilo vegetasjon. Neste gong prøver eg å koma meg til kolkaien når folk der ikkje arbeider, og kanskje ein dupp med agn.

Dagens største fangst.

Dagens bræle er ei and. Det fauk stadig små flokkar med fuglar forbi hit og dit, og ein gakk klarte å fly rett inn i snøret medan eg stod med sluk i botnen og stram fin line. Etter ei ikkje heilt elegant kolbøtte med rygglanding vart fuglen liggjande og duppa i vatnet så lenge at eg vart redd han var alvorleg skadd, men då eg vurderte å ta fram rifla og gjera slutt på kreket tok han til vettet og flaug avgarde.

Eg kjøpte dingsen frå Hanson Music, som kanskje er meir kjent som klarinettmakar. Ut frå min ringe forstand er det eit brukande horn, og svært rimeleg til veggpryd ikkje å vera. Leveringa til Svalbard gjekk på nokonlunde vanleg vis. DHL lova levering innan to dagar og brukte ni, men det er ganske vanleg at dei som lovar over natta-levering ikkje tek omsyn til vegstandarden frå Nordkapp til Sørkapp i tidsestimatet sitt, så det legg eg lite vekt på. At SAS Cargo, som tok seg av Gardermoen-Longyear-biten, tolka «dør-til-dør» som «hentast på flyplassen» er ei litt anna sak.

Exceptions disprove rules.

Thank you. Now please stop saying this nonsense. In tomorrow’s rant: How can you eat cake you don’t have?

0. Hit ville eg
1. Start
2. Sett seg fast, kom laus med eigen motor
3. Ut i dalen
4. Her var det litt vatn, ja. Får halda meg til løypa nær vegen.
5. Kor vart det av løypa? Var det denne?
6. Kanskje det ikkje var det.
7. Nei, det var det nok ikkje. Her var det vått.
8. Nei, her er det vått.
9. Greit, dette går ikkje. Men eg kan ikkje stoppa heller, for eg køyrer på sørpe og vatn.
10. Å faen.
11. Løype eller ikkje: Tilbake til bilvegen.
12. Faen til vatn. Fortare. Fortare!
13. Puh. Trygg grunn. Berre ikkje velt i svingen.
14. Nei, dette er ikkje meining i. Her kjem eg ikkje over nokon stad. Køyr heim.
15. Fyll opp tanken, less av bagasjen.
16. Køyr i retning lagerhallen.
17. Atte, det er ikkje snø her.
18. Vel, så køyrer me på grusveg. Stakkars Helga.
19. Au. Gruslyden gjer vondt i øyrene.
20. Ved Rubbhallen. Parker. Trask heim.

Ein tøffare sjåfør enn meg hadde nok kome seg over, men eg likar ikkje så godt å køyra over vassgroper som eg ikkje anar djupna på eller grunn som sviktar under skuteren. Eg er heller ikkje så glad i kjensla av skuter som søkk sakte ned eller som berre grev seg djupare ned når eg gassar på.

Så langt kom siste turen. No er det ikkje meir leiking med Helga før neste mørketid.

Ein skulle kanskje tru at snø var bra, men fjellsidene kvitnar ikkje lenger. Dei er for varme. Snøen legg seg litt på flatene, men vegane vert stadig meir bare. Det har vore eit blaff med frost og glaserte vegar, men det gav seg att. I dag var det mest vatn og slaps gatelangs. Det har ikkje vore ein drope regn så langt i år, men likevel var det våt asfalt dei fleste stader i dag, og der det før var is framfor UNIS var det no mest sørpe.

Eg prøvde å klyva opp på Hiorthfjellet i dag. Eg snudde i den fyrste bratte kneika, nokre få hundre meter frå TV-mottakarhuset, sidan lyset var fullstendig flatt, og sporet forsvann i eit lag nyleg påblåst snø som minte faretrugande om prima snørasmateriale. Nett då eg hadde kome meg ned igjen til motorkjelken klarna det opp ein liten augneblink slik at eg kunne sjå at sporet dukka opp att hundre meter eller så lenger opp frå der eg hadde snudd. Men eg fekk i det minste fotografert eit fagert lysspel på fjorden, så det var ikkje heilt meiningslaust.

Våren kjem fyrst på vegane i Longyearbyen, så på resten av øya. Ikkje så rart, kanskje, vegar er ofte isolerte frå bakken under på godt og vondt. Då eg køyrde for å tanka vart det vondt. Det er fint lite igjen av løypa bort til bensinstasjonen. Eg kan godt venta til neste sesong med å køyra dit. Det kan godt vera det er mogleg å dra på langtur ut mai, men frå neste veke er det ikkje sikkert det er mogleg å kryssa Longyearbyen. Fjella svartnar time for time. Det er nok på tide å tinga sommarplass til Helga.

Det finst noko som heiter geotagging. Det betyr at du legg inn info i eit bilete om kor du var då du tok det. Så kan du t.d. få fotosamlingsprogrammet ditt eller web-galleriet ditt (jadå, eg veit) til å lenkja automatisk til t.d. Google Maps. (At dei har elendig Svalbard-dekning ser eg vekk frå akkurat no.)

Dette kan gjerast manuelt, eller ved hjelp av ein GPS. GPS er sjølvsagt enklast, men det er eit par ting å passa på, i alle fall viss du har ein Garmin GPSMAP 60CSx. Denne er nemleg så viseleg innretta at han ikkje berre automatisk lagrar alle stader du har vore (med GPSen slått på) heilt til sporminnet går fullt, men han er også så smart at når du lagrar sporet ditt for å ta betre vare på det, så krympar han det ved å ta vekk punkt der du har gått i rett linje eller gått sakte, slik at sporet ikkje tek opp stor plass. Og for å vera ekstra lur så filtrerer dingsen vekk uvesentleg info så som høgde over havet og klokkeslett.

Utan klokkeslettet er det ikkje mogleg å kopla fotografi med GPS-sporet. Takk skal de faen meg ha.

Løysinga er ei av:

1. Last ned den aktive (og dermed ufiltrerte) sporloggen før du lagrar på GPSen, og bruk denne i geotagging-programmet ditt.
2. Bruk funksjonen som i alle fall min GPS har, og sikkert eit par andre av dei nyare Garmin-modellane har, som er at han lagrar GPS-sporet kontinuerleg til minnekortet i tillegg til den vanlege sporloggen. Dermed har du ein separat sporkopi som GPSen ikkje gjer noko meir med.

Eit veldig fint Mac-program til å leggja inn GPS-info i fotografi er GPSPhotoLinker (gratis, lukka kjeldekode). Det kan lasta ned spor frå GPSen sjølv, og kan skriva til RAW-filer (risikabelt, men fint). Eg veit ikkje heilt kva som finst til Windows eller Linux, sidan eg ikkje har leita.

Me håpar å få til ein skutertur ein dag, men ting har ein tendens til å vera utleigd, og organiserte turar var ein smule avsindig dyrare enn forventa. Vêret er fint enno, og vêrvarselet nett no er berre dårleg den dagen alt er utleigd likevel. (Vêrvarsel meir enn 36 timar fram i tid her oppe bør reknast som omlag like påliteleg som valløfter.) Heldigvis finst det eit par andre ting å gjera her utan å gjera skuterutleigarane rike, sjølv om ein ikkje kjem seg fullt så pokkerivold langt avgarde.

A very few of them are online on my album site. That site, incidentally, runs Gallery2, which is a very powerful and versatile piece of software. It’s also tricky to manage, ridicolously overpowered and overgadgeted, the themes I’ve looked at all stink (honestly, (1) table layouts for galleries is just wrong, and (2) when using css flow, like you should, can’t you do it right? Y’know, like making it look good?) and the WordPress integration plugin looks horrible.

WordPress 2.5 is going to have galleries, but they’ll be linked to posts, which won’t cut it for me, so I’ll still need some external gallery thingy.

ZenPhoto looks promising. It’s simple, it offers clean, if not perfect, themes (narrow columns: good for text. Ungood in galleries.), the integration plugin works and looks good in posts, and even better integration with WordPress is promised in a future release. It has a nice and simple filesystem interface (upload a directory of images, and they’ll appear automatically). There’s no process for exporting from Gallery2, though, which is a downer. That job is gonna suck.

I have a lot of recent pictures. I have stories I want to tell, and I want to illustrate them. Which means I need to solve this problem somehow to calm my inner geek beast.

(You may or may not have noticed a lot of theme changes in the blog recently. It’s part of this process: Find a theme that’s nice and simple and integrates well with whatever.)

I could say “fuck it” and switch to PicasaWeb and Blogger. It would be simple. It would be easy. It would be restrictive. It wouldn’t be hacky. Hacky good. We likes to code, yes we does.